In de briefing van gisteravond werd gesproken over veel singletracks in het begin en dat klopte wel.
Heb nog nooit zoveel aan een stuk op een enkelspoor (ned vertaling) gereden. Later kwamen we op een lange rechte grindweg met behoorlijke klimmen en afdalingen, genoeg om er achter te komen  dat het frisse al van de benen af is.

Na checkpoint 2 toch wel weer het onvermijdelijke asfalt om met een mooi stukje bos te beeindigen. Leuke rit, complimenten aan de uitzetter hiervan.  Na 115 km en 830 hoogtemeters werden we feestelijk ingehaald op de camping. Henke stond ons bij de ingang van de camping op te wachten op zijn fiets, compleet met startnummer en SV-Putten tenue. Zo zijn we in colonne naar de finish gereden. Machtig mooi om dat glimmende koppie te zien op zijn driewieler tussen al die grote mannen en vrouw. Zag hier en daar zelfs nog een traantje.

Waar we onderhand ook de tranen van in de ogen krijgen is ons zitvlak, in MMKH-kringen r**t genoemd. Vaseline helpt niet meer dus iedereen heeft zijn eigen methode om de pijn te verlichten. De een hupt van de ene op de andere bil, de ander doet 4 slagen en dan effe omhoog. Ook zijn er mensen waaronder ik die gewoon stug doorstampen en de pijn verbijten. In MMKH-kringen SM-MTBers genoemd. Durf de eerste weken niet op de kop voor de spiegel te staan.

Morgen alweer de laatste rit. De week is werkelijk voorbij gevlogen. 90 km ongeveer en we zijn er.

Tot morgen in park Brakkestein!

Gr team MMKH