DH 2009 is klaar, voorbij, over en uut, we zijn weer thuis

De fiets staat nog smerig in de schuur, de schoenen en helm narokend in de hoek.

Zit nu aan de keukentafel tussen de vuile en minder vuile was en nog niet opgegeten energievoer. Morgen begint het “normale” leven weer. Vind er geen moer aan, denk dat ik alles maar weer in de koffer frommel en vertrek naar het zuiden. Ajuu paraplu!

Geintje natuurlijk maar het gevoel is er wel, je kunt het ook lichtelijk heimwee noemen. Geeft wel aan hoe ik over DH2009 denk.

Nee, ome Henk gaat morgen samen campers, de caravan en wie weet de klapbak van Johnny  opruimen en wassen. Wordt nog spannend want ik mis nog een span vuile fietssokken.……Voor degene die ze vindt alvast mijn welgemeende excuses.

De afgelopen week is werkelijk voorbij gevlogen, heb van elke dag genoten. Ja, ook van regendag 2, alleen dan ietsje minder. We hebben als 1 team van 11 gereden ondanks de oorspronkelijke indeling van 2 teams. Had ik niet verwacht gezien het niveauverschil wat je toch hebt in een grote club. Heren en dame, hiervoor mijn zeer oprechte dank! Was niet altijd gemakkelijk om bij elkaar te blijven maar met een beetje geduld links en rechts is dat toch prima gelukt.

Legendarisch waren ook de avonden rond het kampvuur cq barbecue, heb daar grote schik gehad. Waren we vorig jaar te benauwd om zelfs maar het etiket van een flesje Heineken te bestuderen werd er nu niet gekeken op een potje bier of fles rosé meer of minder. Maakte wel dat we elke dag veel later dan gepland tussen de klamme lappen kropen. Het fietsen heeft er gelukkig niet onder geleden, de kaakspieren wel. Vooral in de klapbak van Johnny was het altijd feest. Kan ook niet anders met Bokje erbij. Als Bokje lacht dan lacht iedereen.

Ook op de route kon het vaak niet serieus, gelukkig niet. Menig team wat ons tijdens een plaspauze voorbij reed zal zich nog onze wave herinneren. De mooiste was net voor een mul stuk zand. Komen de mannen ons lachend en zwaaiend voorbij staan ze 20 meter verder beteuterd vast.

Christien heeft op de camping de opmerking gekregen: wat zijn jullie een gezellig team!  Zekers, dank u wel voor het compliment!

Na een week samen eten, drinken, mountainbiken en al wat een mens meer doet krijg je een aardige indruk van iedereen en die wil ik u niet onthouden:

Walter (onze chef), had alles tot in de puntjes geregeld. Had ook altijd een rake of snedige opmerking klaar. Vooral zijn kreet: ELITE RIJDER, AAN DE KANT! was vaak goed voor opschudding op de piste. Hij heeft van team MMKH de meeste trainingkilometers erop zitten, geen training werd overgeslagen en dat heeft zeker resultaat gehad. Walter heeft DH 2009 redelijk comfortabel gereden.

Christien (de vrouw van), vorig jaar ook al onze steun en toeverlaat. Dit jaar in de herhaling. Stond van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat voor ons klaar en vond het nog leuk ook! Christien, heel erg bedankt voor je goede zorgen.

Henke (de zoon van), ook dit jaar weer van de partij. Heeft het reuze naar zijn zin gehad. Vooral tikkertje na aankomst met het team was een van zijn favorieten.

Blijft een mooi kereltje.

Monique, was vorig jaar ons wriefwief en nu volwaardig deelneemster. Altijd in voor een geintje of een stukje zingen, behalve boven bij La Roche dan. Monique is een taaie, opgeven komt niet in haar woordenboek voor. Klasse!

Jan-Teus (de vriend van), vorig jaar nog hero, dit jaar onze begeleider. Zag ons elke morgen met lede ogen vertrekken en ’s avonds met nog ledere ogen terugkomen. Gaat volgend jaar niet gebeuren denk ik. Jan-Teus, zorgde voor het versjouwen, verstouwen en vervoeren van al onze bende. Onze dank hiervoor.

Marcel, voor het eerst mee met team MMKH als begeleider. Was ook parttime fietsenhersteller. Werd later in de week getroffen door een zware verkoudheid.Heeft ondanks dat zijn plicht trouw vervuld. Is ook recordhouder van de meest langgerekte snurk tijdens DH2009. Marcel, bedankt.

Erik, heb me regelmatig verbaasd over het gemak waarmee hij bergop rijdt, ook de stukken waar ik allang voetganger ben.

Waar ik met mijn tong op de bovenbuis naar boven moest kwam hij vrolijk met 1 hand aan het stuur al filmend aan trappen. En de afdalingen deed hij al niet anders, kan ik nog wat van leren

Johnny, naar zijn eigen woorden de joker van het stel. Ben het er helemaal mee eens. Was de veroorzaker van de grootste lachsalvo’s hetzij op de camping hetzij onderweg. Heb wel bewondering voor zijn aanpassingsvermogen, of de versnelling nu vast zat of het zadel te laag of zelfs achterstevoren, Johnny ging gewoon door.

Respect man!

Bernhard, onze stille kracht, trad nooit op de voorgrond maar was wel altijd aanwezig. Zeker op de route, liet ook nooit geen moment onbenut om zijn fietscross achtergrond te laten zien. Elke hobbel werd wel benut om beide wielen los van de grond te krijgen. Bernhard was later in de week wat vermoeid door te weinig slaap. Geen wonder, hij lag bij M en JT in de caravan………..

Henk vd Brink, altijd fris en fruitig of het nu ’s morgens om 6 uur is of ’s middag bij aankomst, die man lijkt niet moe te krijgen. En nog een goede klimmer ook, regelmatig als ik dacht in een lekker tempo de berg op te gaan kwam Henk me voorbij stieren. Gloeiende, gloeiende..

Gerard ons krachtmens, heeft volgens mij de 7 dagen met 2 vingers in de neus uitgereden. Is na Walter degene met de meeste kilometers in de benen. Gerard is meestal voorin te vinden en gaat geen uitdaging uit de weg. Nog steeds 2 maatjes te groot voor mij. Some day, some day…

Bert (alias Bert Braamstruik), als laatste aangemeld en heeft daardoor niet veel kunnen trainen. Bert is op karakter aan de finish gekomen en daarvoor petje af. Heeft zijn bijnaam verdiend door na een mislukte binnenbocht in de bramen te gaan liggen.

Deed het de volgende dag bijna nog een keer over.

Harmen, 1 na laatste aanmelder. Kon ondanks de korte tijd die hij kon trainen voor DH2009 met de snelste mee omhoog fietsen. Afdalen is iets minder zijn feestje, kon ik gelukkig weer aanhaken. Harmen moest door krakende knieen later een tandje terug doen. Is desondanks gelukkig wel met het gehele team over de finish gekomen in Nijmegen. Een erg knappe prestatie!

Henri (de sloper), had in 3 dagen een fiets van een speciaal merk zover versleten dat een reserve aangerukt moest worden. Henri lacht altijd en zoniet dan heeft hij het zwaar. Gelukkig hebben die momenten lang niet de overhand gekregen. Heb grote bewondering voor je doorzettingsvermogen, Bokje. Bij deze een diepe buiging.

Henk L (ik zei de gek), wat moet je over jezelf zeggen? Eigenlijk niets. Heb een geweldige week gehad en wil hierbij iedereen bedanken voor zijn hulp en inzet.

Uiteindelijk hebben we met z’n allen weer een gigantisch sponsorbedrag binnen gehaald, hopelijk komen we hiermee nog een stap in de goede richting.

Want zoals ik al eens eerder heb geschreven, we rijden voor onze jongens, dat zijn de enige echte helden.

Gr Henk.