Team MMKH in het nieuws

Duchenne Heroes 2010, jubileum-editie

 

Dag 0 Vertrek naar Wiltz.

 Voor de meesten stond de wekker afgesteld op een tijdstip waarop de haan zich nog een keer omdraait. Alhoewel de meesten het rammelen hebben moeten afwachten starend naar het plafond. Niet dat we nerveus zijn natuurlijk. Na een bak koffie en een boterham naar binnen gewerkt te hebben was het de hoogste tijd voor een allerlaatste inspectie van de spullen. Lijkt wel of er elk jaar meer meegesjouwd wordt. 8 uur is het verzamelen bij de teamcaptain, dit tijdstip wordt met gierende banden nipt gehaald. De stille hoop om al eerste aanwezig te zijn is gelijk al verloren. Het erf staat al vol met diverse voertuigen en heroes in spe. Er waren er meer vroeg wakker zeker. Werd nog gezellig druk ook, elke deelnemer had ongeveer zijn hele familie meegenomen. Overbodig om te zeggen dat het geplande tijdstip ruim overschreden werd. Maakt niet uit, afscheid nemen moet niet overhaast te worden.  De reis hierheen verliep erg voorspoedig, voor de verandering geen file te bekennen. Wel veel chicanes in Belgenland dat bij nadere inspectie wegwerkzaamheden blijken te zijn. Aangekomen in Wiltz was het al gezellig druk. Zo druk zelfs dat team MMKH verspreidt over de camping moet bivakkeren. Gaat goed met al die ronchpaten (snurkers), kan het hele terrein van ons genieten. Morgen staan we hopelijk weer bij elkaar, net zo gezellig in koor. Voor nu, we hebben de buik vol van de nasi en gratis koffie. Hoogste tijd om tussen de klamme lapen te kruipen. Morgen wacht dag 1.

Gr team MMKH

 

Dag 1 Wiltz – Gr. Halleux

 Na maanden van sponsoren zoeken en trainen gaat het vandaag eindelijk beginnen. Gisteren leuke maar vermoeiende dag gehad met de reis en opzetten van het kamp. Er moet gefietst worden want daar komen we uiteindelijk voor.
De meeste hebben onrustig geslapen en zijn al vroeg wakker. Half  6 hoor ik de eerste al over de camping heen lopen. Later hoor ik zelfs Jochem Meijer door de speakers schallen… Wakker worden, wakker worden, wakker worden!!!
De laatste check aan de fietsen, bandjes op spanning, beenstukken aan, toch maar weer uit… armstukken aan, ik wil weg! Hup naar de start.
Geweldig, ieder team wordt persoonlijk weggeschoten. Dan is Team MMKH aan de beurt. Met 19 man staan we aan de start. En dan worden we losgelaten. We mogen gaan. Heerlijk het zonnetje schijnt de sfeer is fantastisch. De eerste bocht… LEK, nu al?? Gelukkig een bandje met iets te weinig spanning,snel oppompen en weer verder.
De etappes zijn verdeeld in 3 stukken, start tot CP1, CP1 naar CP2 en het laatste stuk naar de finish. Het eerste deel van 37km was er een om niet snel te vergeten. Wat een geklim. 3 lekke banden ern een gebroken ketting en 1100 hoogtemeters in dit deel van het parcours. De meeste zijn wel warm als we bij CP1 zijn. Lekker even eten, en het vocht aanvullen. De lucht ziet er dreigend uit maar dit waait gelukkig de goede kant op.
Het tweede deel gaat een stuk makkelijker. In een mum van tijd zijn we al weer bij CP2. Hier begint het te waaien en wordt het toch erg koud. Snel weer weg voordat we onderkoeld raken. Voor wat het waard was want toen begon het toch nog te regenen.In deze kleigrond wil je dit niet. Het werd glibberen en glijden. Hoe schoon alles nog was… dit was gauw bekeken. Wat een bende.  Het laatste stuk was helemaal slecht. Lange klimmen door modder en plassen. Maar goed het moet een uitdaging blijven heb ik me laten vertellen en een bui hoort erbij. Op 2km voor de finish nog een laatste lekke band. Na dit gefixed te hebben met z’n allen de finish over. Weer een magisch moment zoals je wordt onthaald aan het begin van de camping. 
Deze dag hebben we erop zitten, de kop is eraf, nog 6 dagen en 610 km.
Misschien de grootste beproeving van de dag kwam na de finish, er waren alleen ijskoude douches!
Morgen dag 2, de koninginnerit, de briefing  laat ons weten dat het een zware dag wordt. We gaan het meemaken.

Tot morgen, Team MMKH

 

Dag 2 Koninginnerit.

Ik dacht net lekker te gaan zitten na een lekker dagje fietsen. Maar nee, Ik kreeg de laptop op mijn schoot gedrukt van Henk Livestro. Henk hou ik altijd graag te vriend, dus ik durfde niet te weigeren, dus hierbij een verslagje van de 2e dag. Na een donker begin van de dag was iedereen in alle vroegte in de weer met voorbereidingen van de zwaarste rit van deze week. Het is een vast ritueel: 6.00 uur opstaan, met een man of 20 in de rij voor de toiletten met een wc-rol onder de arm, een uitgebreid ontbijtbuffet nuttigen, zakjes vullen met brood voor de checkpoints onderweg, bidons vullen en niet te vergeten de zeem van de broek insmeren met een dikke laag vaseline. Met zo`n grote groep is het nog weleens een hectisch, nerveus spektakel. Als iedereen gereed is voor de start zijn er altijd types die weer wat vergeten zijn of voor de 3e keer naar de wc moeten (Johnny). Hoe dan ook vastberaden en standvastig beklommen wij onze fietsen en doken gelijk een stevige Ardennerberg op. We moesten veel klimmen vandaag, maar daar deinst team MMKH niet voor terug. De één kiest graag het allerkleinste verzetje (picollo genoemd) en anderen stampen op het middenblad omhoog. Henk van de Brink ligt regelmatig ergens in het gras of hangt ergens aan een tak om foto`s en filmpjes te maken. Een ongekend krasse knar en hij heeft ook nog verstand van fietsen repareren. Verder vlogen we over het parcours; het weer knapte op en het zonnetje kwam zelfs af en toe een beetje door. Als Walter (onze grote smurf) roept: “Elite, elite” dan wijken als vanzelf alle collega-bikers van andere teams. Overigens is onze teamcaptain af en toe net een slavendriver. Als Arjen en nog wat andere diesels eindelijk de top bereiken (waar anderen al 10 minuten kunnen drinken en uitrusten), maant hij de pasaangekomenen meteen door te rijden om tijd te besparen. Hoe dan ook, het was een hele pittige tocht en de eerste serieuze pijntjes begonnen aan de oppervlakte te komen. Verder vond ik het toch wel bijzonder om een flink stuk door een rotsig riviertje te knallen met de fiets. Ondergetekende weerde zich ook weer dapper met zijn maatje Arjen. Het wekelijkse rondje Harderwijk-Elspeet- Garderen blijkt een goede basis voor dit avontuur. Aan het einde van de rit stortte Jan-Teus nog bijna van een steile helling, maar hij kon zich nog net vastgrijpen aan een tak. Aan het begin van de tocht kijk je vaak nog af en toe naar de mooie natuur, maar de laatste 20 km verlang je alleen nog maar naar de terugkomst. Dit keer kwamen we pas 19.30 uur over de finish. Het werd al zowat donker en dan moet je nog douchen, eten en je zooi klaarmaken voor de volgende dag. Maar toch weer een voldaan gevoel, omdat we min of meer (meestal) overeind zijn gebleven en weer wat dichter bij Nijmegen in de buurt zijn gekomen. Terwijl wij rondjes aan het fietsen zijn, werken onze begeleiders als een tierelier; campers, caravans en tenten inpakken, de was doen, hersteldrankjes prepareren en nog veel meer. Als we terugkeren staan ze ons binnen te halen en spuiten onze bemodderde fietsen af. Marcel staat vervolgens tot een uur of 11 alle fietsen te checken en indien nodig te repareren. Een ongekende luxe voor ons. Naast de begeleiders heb ik ook heel veel respect voor alle fietsers die echt zwaar aan de bak moeten. De meesten zijn  een paar jaartjes ouder of in ieder geval een heel aantal kilo`s zwaarder dan ik. We zijn er nog niet, maar de eerste 2 dagen zitten in de pocket.
Iedereen de groeten (speciaal mijn klasje; beetje braaf zijn!) en jullie horen nog van ons!

Groet Team MMKH

 

Dag 3 Spa – Vijlen

Na de lange dag van gisteren en de lange avond van materiaalverzorging staat vandaag een etappe van precies 100km op de planning. 1750 hoogtemeters te gaan. Het weer zou bijzonder slecht worden met 90% kans op regen maar de goden waren ons gezind het was een hele mooie dag.
Het begon stijl met een paar pittige steile klimmetjes met stenen, takken gruis en overig puin. Hier is het een kwestie van lichter dan licht schakelen en blijven schakelen. De benen begin je nu toch wel stevig te voelen. Gelukkig werd alles goed afgewisseld met vlak werk zodat er toch ook nog een klein beetje hersteld kon worden.
Tussendoor ook veel lastige single tracks waar ook goed uitgekeken moest  worden. Alles was spekglad en het is allemaal voorzien van vettige klei.
Tot aan CP1 was het stevig klimmen. Van CP1 naar CP2 was het beter te doen en de kilometers vlogen onder de bandjes door.
Het venijn zat hem ook vandaag weer in de staart. Enorme steile klimmen met wortels. Waar de techniek weer uit de kast moest worden gehaald. Dan de beklimming van het drielandenpunt off-road. Zo vaak beklommen met de racefiets over het asfalt maar nog nooit met de mountainbike via het zandpad. Deze is echt heel steil en zeker met een goeie 3 dagen fietsen in je benen.
Dan is het nog een klein stukje, nog een laatste steile beproeving en dan volle bak naar beneden 5 km. Alle remmen los op de grote plaat recht richting de finish wat een aankomst.
Heel mooi zo’n afdaling maar ik heb me laten vertellen dat we die morgenochtend als eerste weer vol naar boven mogen fietsen.
Wordt vervolgd. Verder gaat alles perfect. Het moraal is ok, de draaiende delen lopen nog en we blijven er vol tegenaan gaan.

Groeten van Team MMKH

 

Dag 4 Vijlen naar Valkenburg.

Na een regenachtige nacht waarin het niet met emmers maar met teilen naar beneden kwam werd de dag met angst en beven begroet. Achteraf helemaal niet nodig want het zou een prachtige dag worden half bewolkt en een straffe wind. De route van vandaag zou weer een pittige worden. 103 km en 1750 hoogtemeters stonden ons te wachten. Nadat het geplande vertrek om 8 uur wederom uitgesteld moest worden i.v.m. onverwacht toiletbezoek (zenuwen?) stonden we toch mooi op tijd aan de start. Al na een paar kilometer kregen we de eerste beproeving voor de kiezen, na een mooie afdaling ging het rechtsaf vreselijk steil het bos in. Van koude naar warme spieren in 20 seconden zeg maar. Niet echt prettig. Daarna bleven we klimmen en dalen met vooral de nadruk op het eerste. Ook de afdalingen waren niet uit te vlakken, door de regen van afgelopen nacht was het zo glad als een paling in een emmer snot. Erg oppassen dus. Hoogtepunt van de dag was wel de plas van het formaat binnenmeer die we tussen de weilanden moesten oversteken. Ondanks dat de mogelijkheid aanwezig was om deze droog te passeren werd door dit het overgrote deel van het team als niet wenselijk beschouwd. Bij sommigen kreeg overmoed de overhand en kwam er een aanloop aan de pas om de waterpartij maar zo hard mogelijk te passeren. Onze hoffotograaf Henk vd B heeft hier plaatjes van geschoten, deze komen ongetwijfeld nog op onze site terecht. Op checkpoint 2 waren de fietsen zo bemodderd dat het nummerschildje uitsluitsel moest geven over de eigenaar van de MTB. Er werd dan ook driftig gepoetst en gesmeerd om e.e.a. weer gangbaar te krijgen, want hierna wachtte het toetje van de dag, de altijd mooie maar zware Meerssen-route. Niet iedereen heeft deze laatste 20 km met gejuich begroet, De 300 km van de afgelopen 3 dagen heeft toch zijn tol geëist. Gelukkig heeft iedereen al dan niet op aandringen van de rest de moed en zin op kunnen brengen voor het leste stukje. Om 18:00u was iedereen moe maar voldaan met trompettergeschal en feestmuziek ingehaald op de camping in Valkenburg. Morgen een relatief rustige rit op het programma, 108 km en 800 hoogtemeters. Gaat een mooie rit worden.

Groet team MMKH

 

Dag 5 Valkenburg naar Herkenbosch

Vroeg  opstaan is nu een gewoonte geworden. Vaker dan voorheen is de eerste gang richting wc, de energie reepjes en drank beginnen zijn tol te eisen. Niet alleen team MMKH krijgt last van vroege drang. Meer MTB mannen hebben hier last van. Je kan in het toiletgebouw de lucht in plakjes snijden en de deur uit gooien. De grote boodschap wordt met de meeste spoed volbracht.
De route van vandaag stond gepland voor 108 km en 800 hoogtemeters. Wat de organisatie niet vermeld had is de natte bende in de bossen. De meeste singletracks waren 1 grote papzooi geworden. Niet echt leuk maar wel spannend om links te sturen en dan maar te hopen dat je ook die kant op gaat. Wat wel link werd waren de paadjes op hoogte waar een foutje gelijk bestraft wordt met een flinke duik naar beneden. Gaat daar de voorwiel zijn eigen leven lijden ben je meteen weer bij de les. Tel daar nog een paar natte wortels bij op dan heb je dubbel feest. Vraag het maar aan Arjen, voordat hij het wist was 1,90 meter Bikker ter aarde gestort onderaan een steil stukje. Ook is het fietsen in de blubber zwaar, het lijkt net alsof je een doos kabouters op een slee mee moet trekken. Al met al vandaag een uitdagende tocht met in de eerste 30 km de meeste klimmetjes en later het geploeter in de bossen onder begeleiding van een fikse regenbui. Toch hebben we de rit redelijk snel gereden, om 5 uur stonden we gezamenlijk aan de soep bij de finish. En zoals de hele week al worden onze fietsen door de begeleiders schoon gespoten en door Marcel nagekeken, geen luxe met deze weeromstandigheden. Geweldige service, onze dank is groot.
Niet te geloven dat dag 5 alweer voorbij is, nog 2 keer een eindje trappen en we staan feest te vieren in park Brakkenstein. Kijk er naar uit en ook weer niet. Bevalt nog prima zo. Aan de andere kant is een warme douche zonder wachtrij een heel aantrekkelijk idee. En met 6 man slapen in een kleine ruimte is best gezellig, maar thuis in de eigen bedstee is ook niet te versmaden. Aan alle dingen komt een eind en zo zal DH2010 toch echt zaterdag stoppen.  Volgend jaar weer, wie weet…

Gr team MMKH

 

Dag 6 Herkenbosch – Oosterum (Venray)

Eerst terug naar de dag van gister. Er heerst een virus op het kamp. Veel renners hebben last van kramp in de maag en diarree.  Waar gisteren sommigen nog fit waren was het vandaag echt gebeurd. Korte nacht met veel naar de wc.
Maar goed, dag 6 moet toch gereden worden. 120km ligt er op ons te wachten. Het begint direct met singletracks en dit gaat zo dik 40km door. Wel een enorm mooie route, alleen de regen van de afgelopen dagen maakte het wel een erg zwaar gedeelte van deze etappe.
Ook ondergetekende had het zwaar dit deel, want ook ik was bevangen van het virus. Eindelijk waren we bij CP2 en daar scheen heerlijk het zonnetje.
Dan  verder met deel 2,ookkweer een stuk van 40km. Het begint weer met singletrack en klimmen maar gauw gaat dit over in wat meer vlak werk waar lekker door gestampt kan worden. Maar de modder wordt er niet minder om. Dan komt er ook nog een beste bui overheen. Het laatste stuk tot CP2 is het nog harken door enorme dikke blubber.
Het laatste deel is ook redelijk vlak. Maar ook hier maakt de modder het enorm zwaar. De fietsen zien er weer uit en onze fietsenmaker kan weer overuren maken. Van mijn eigen fiets is op 10km voor het eind het middenblad compleet versleten en het laatste deel moet op de grote plaat verreden worden.
Dan weer de finish, dit is toch elke dag weer een belevenis. Deze vrijdag zijn er ook weer veel gasten overgekomen waardoor het gezellig druk was.
Morgen de laatste etappe, 86km daarna in colonne richting Nijmegen waar de streep ligt. Een waanzinnige week sluiten we dan af, iets wat we niet hadden willen missen. Maar daarover in het laatste verslag.

Gr. Team MMKH

 

Dag 7 Oostrum naar Nijmegen

De laatste lootjes.

Vandaag alweer de laatste dag van Duchenne heroes 2010, de week is werkelijk voorbij gevlogen. Op programma staan 89 km en een kleine 400 hoogtemeters.  Als je het vergelijkt met de ritten die we al achter de kiezen hebben lijkt het niet zoveel. Maar na 6 slopende dagen is het nieuwe er wel af bij de meeste mannen en vrouwen van MMKH.  Tel daarbij de bonte avond op dan is het niet raar dat de dag in alle vroegte hoestend, proestend en krakend wordt begonnen.   Was ook niet druk bij het ontbijtbuffet.  Vrees dat meerdere heroes de gang niet te pakken konden krijgen. Evengoed stonden we iets over achten klaar voor de rit naar Nijmegen. Na een rustige start over asfalt doken we weer de Maasduinen in, mooie singletracks met gelukkig nu wel goede ondergrond werden afgewisseld met bredere paden. Na CP1  ging het overwegend over asfalt richting het Duits reichswald. Omdat er die dag daar ook het  NK marathon voor MTB werd georganiseerd zouden we het woud grotendeels links laten liggen. Opvallend genoeg weinig commentaar hierover. Degene die daar vaker geweest zijn weten dat daar nog pittige klimmetjes te vinden zijn en met de huidige toestand  van ons onderstel zijn die niet echt leuk meer te noemen. Nooit geweten dat spierpijn ook in stereo te verkrijgen is. Na CP2 ging het richting het Rijk van Nijmegen. Was dit de laatste jaren een doldwaze race richting de finish, dit jaar lag het tempo een stuk lager. De reden laat zich raden.  De allerlaatste stop was bij een klooster, in het zonnetje werd gewacht op het vertrek richting park Brakkenstein. Onder begeleiding van een stel mafkezen op motoren die zich verkeersregelaars noemen toog de hele club via de  Waalkade naar onze geliefden en familie. Heb de motormuizen dingen uit zien halen die als ik het zou doen m’n rijbewijs allang  in de versnipperaar zou zij n verdwenen.  Maar eerlijk is eerlijk het verkeer stond keurig stil en daar waren ze ook voor. Aankomst in park Brakkenstein was zoals altijd hectisch  en emotineel. Walter Thijs en ik reden dit jaar samen met Henke Koen en Mike voorop. Erg leuk om te doen, niet in de laatste plaats voor de jongens. Hier werd ook het voorlopige eindbedrag bekend gemaakt; € 1.254.000,-!! Het hoogste bedrag tot nu toe! Al met al weer een prachtig resultaat, hopelijk komt hiermee een oplossing voor Duchenne een stap dichterbij.

Gr team MMKH