Dagverslag 6

Vliegen met een mountainbike lukt wel maar zorg dat je het landen onder de knie hebt. Blijf op het pad ook al lijkt het naast het pad mooier. Duitsers kunnen best aardige mensen zijn. En het was van de week koffie en Christoffeltaartweer.

Duchenne Heroes 2016, het zou mijn 6e kruisje moeten worden deze editie, mijn 8e in totaal met twee jaar vrijwilliger erbij geteld.
Het moest toch een speciale editie worden omdat Gerda, mijn vrouw, ook mee rijdt.
Maar een dom stuurfoutje op zondagmiddag dag 1 maakte een eind aan deze editie voor mij, gevolg een klapper van jewelste op het gravelpad.
Toen de stofwolk opgetrokken was stonden er al diverse teamleden bezorgd om me heen, “gaat het”, “kun je alles bewegen”?
Nou, als je met zo rond de 30 per uur over je bike heen duikt en dan landt op je zijkant dan gaat het ff niet en beweeg je ook liever niet.
Maar dan steekt Henk-Jan zijn hand uit en dan grijp je die en sta je weer wankelend op, fiets werd me al in de hand gedrukt, daar was ik overigens nog meer bezorgd om dan mijn eigen lijf, het zal je gebeuren dat je de fiets naar de kl*** helpt op dag 1..
Maar de Santos had geen schrammetje en dus kroop ik zo goed en zo kwaad als het ging weer op de fiets, gelukkig zaten we in de afdaling, na ca 20 pittige kilometers kwamen we over de finish, het schijnt dat ik niet vrolijk van me afkeek.
Na het douchen en eten maar even naar het Rode Kruis, niets gebroken was de conclusie maar wel behoorlijke spierblessure

Maandagmorgen kon ik niet eens lopen en gezien het parcours met  loopstukken erin kon ik niets anders dan niet te starten.
Halverwege de middag belt Christien: “we moeten met een andere deelnemer naar het ziekenhuis, ga je mee even voor de zekerheid”?
Zo gezegd zo gedaan en zo stonden we met Robert Crowley(de andere Hero die ongelukkig van een brug afviel op een grote kei) samen aan de balie van het Mutterhaus in Trier en even later op de eerste hulp.
Onderzoek en foto’s kwamen al snel binnen en de opmerking “nicht gut” gaf al wat fronsende wenkbrauwen, het bleek dat mij rechter bovenbeen net onder het heupgewricht half gescheurd was, een uur of twee later na diverse overleg met Duitse artsen en mijn eigen huisarts de beslissing genomen om daar te opereren.
De beide artsen waren erg duidelijk in hun oordeel, operatie en bot fixeren.
Wat gezegd moet worden is dat we het idee hadden dat de artsen en verpleging aldaar op uiterlijk en voorkomen worden geselecteerd, ondanks de pijn waren de dames best het aanzien waard, hoogblond en voorzien van een uitermate goed karakter.

Dinsdagmorgen een serie artsen aan mijn bed die eerst al in het Engels wilden beginnen maar ik weet niet of u weet hoe een Duitser Engels spreekt maar dat is niet echt super, dus de gezichten van de dames en heren werden een stuk vrolijker toen ik ze mededeelde dat er gewoon in het Duits gecommuniceerd mocht worden. Ik kreeg alsnog twee opties, optie 1 was niets doen en zes weken absolute rust, optie 2 fixeren met drie schroeven.
Mezelf kennende en het oordeel van de huisarts nog naklinkend in mijn oren koos ik voor optie 2, dus dinsdagmiddag rond 16.00 werd ik de operatiezaal in gereden, rond vijf uur de oogjes weer voorzichtig openend op de uitslaapkamer voelde ik mijn eigen meteen super.
Om half 6 al weer op zaal en om half 7 aan de warme hap, dat ging er wel in na het laatste eten op maandagavond wat nog ergens in de hoek gevonden was: bord konijnenvoer en een cracker met kaas. Rond 20.00 stond ik alweer naast bed met de krukken onder de armen, ik voelde me nog steeds super.

Woensdagmorgen een heel batterij artsen en verpleging aan bed waaronder het hoofd Chirurgie Professor Dr Decker en Frau Doctor Kaufmann.
Ah, “die Hollandse Mountainbiker”. Herr Decker vroeg belangstellend hoe het ging en dat hij gehoord had dat ik na de klapper nog gefietst had, ja vertelde ik hem ca 20 km. Hij lachte een beetje en dacht ik dat ik sterke benen had. Frau Kaufmann de behandelend arts zag me ondertussen aan en vroeg hoe het ging, geen pijn? Nee, geen pijn en ik voel me super. Ze had van de verpleging al gehoord dat ik al weer liep met krukken en in topconditie was. Misschien kunt u zaterdag of vrijdag wel naar huis vertelde ze voorzichtig.
Frau Kaufmann deed trouwens behoorlijk afbreuk aan het selectie beleid van de artsen die ik dusver gezien had, u kent wellicht Ma Flodder wel uit de bekende tv serie, op de hond en de whisky na was het bijna een evenbeeld. Maar het is haar vergeven gezien de melding vrijdag naar huis, dat zaterdag hoorde ik amper.

Op donderdag kwam het verlossende woord vrijdag naar huis! Sie sind ein wunderheiler werd me verteld, misschien omdat ik best wel fit was? Contact met de alarmcentrale resulteerde in een taxi op vrijdagmorgen die mij keurig naar de camping in Heel bracht.
Heb overigens op kamer B5303 leuke gesprekken gehad met mijn kamergenoten, je Duitse taal word in een week behoorlijk opgekrikt!

Morgen finish in Eindhoven waar een fantastisch bedrag bekend gemaakt gaat worden, een explosie van emoties bij deelnemers vrijwilligers organisatie ouders en kinderen met Duchenne.

Maandag naar de huisarts voor een MRSA kweek aangezien ik in een buitenlands ziekenhuis geweest ben, 6 weken rust en wat fysio en dan loopt en fietst Gerard weer, trainen voor editie 2017 want MMKH staat al weer ingeschreven.

Dus uiteindelijk valt de ellende voor mij wel mee, 6 weken en dan weer kunnen/mogen lopen.
Konden we dat maar zeggen van de jongens en meisjes met Duchenne!

PS: alle lof voor de artsen en verpleging en Team MMKH voor alle support deze week
Bedankt voor alle appjes, Facebook berichten en telefoontjes deze week.