STEUN ONS
Tussenstand € 93.587,54
Een week zoals afgelopen week vliegt voorbij. Je leeft van dag tot dag en van moment naar moment, maar als je goed en wel 3x met je ogen geknipperd heb, dan sta je zaterdagochtend om 07:45 uur bij de zojuist opgeblazen startboog. Met het gehele team van fietsers, begeleiders en vrijwilligers is dit het moment voor de traditionele teamfoto. Voor enkelen van ons een zware opgave na een kort nachtje. De vrijdag staat de feestavond op het programma, eenieder vult dit op zijn eigen manier in. De één staat de hossen in de grote tent en een ander zit rustig te genieten van een goede whisky in onze eigen tent. Tijdens het ontbijt een uur eerder op deze ochtend werden we, door de lucht van verschraald bier, nog even op subtiele wijze herinnerd aan wat de avond ervoor zich hier had afgespeeld.
De laatste etappe is de kortste van deze week met een afstand van slechts 82 km. Ook krijgen we geen lange klimmen voor onze kiezen zoals eerder deze week. Toch is deze etappe verre van eenvoudig, dat komt enerzijds doordat het lichaam niet meer functioneert zoals de eerste dagen, maar ook omdat er een heel aantal vieze, lelijke, steile klimmetjes inzitten. Zo smerig dat er veel omhoog gelopen moet worden omdat het simpelweg niet te fietsen is omdat het te stijl, teveel los liggende stenen liggen of te mul is. De laatste 30 km wordt de route eenvoudiger met meer vlakke en lekker wegrollende stukken. 13:45 uur komen op aan op CP3, het verzamelpunt voor de het allerlaatste gezamenlijke stukje naar de finish. De finish zelf blijft een bijzonder moment, vanwege iedereen die speciaal voor ons naar Thorn is gekomen op om ons binnen te komen halen maar ook vanwege de voldoening die het geeft na het volbrengen van één van de zwaarste meerdaagse mountainbiketochten in deze regionen.
Tradities moet je in ere houden, maar soms is het goed om een traditie te laten voor wat het is. De weersomstandigheden bepalen voor een groot gedeelte hoe zwaar een editie van Duchenne Heroes werkelijk is. Veel regen betekent kou en een zachte modderige, zuigende ondergrond en gladde rotsen. Kortom, regenachtige dagen kosten ontzettend veel meer energie dan de dagen waarop de zon volop schijnt. Een aantal jaren geleden ontstond op deze manier de discussie tussen een aantal teamleden over hoe zwaar de edities wel niet waren geweest die zij gereden hadden. En of je de edities met mooie, zomerse omstandigheden dan eigenlijk wel mag meetellen Sinds een aantal jaar mag ik dan op de laatste dag, net voor de start mijn oordeel geven of dit jaar een editie is die men mee mag tellen. Dat had ik dit jaar dus niet gedaan, dus dit moment is nu: deze editie telt. Ondanks de prachtige omstandigheden waarin we hebben mogen rijden.
Om deze hele eenvoudige reden: Duchenne Heroes telt altijd. Elke meter die we trappen. Elke euro die het opbrengt. Alle positieve energie het oplevert. Ieder op zijn eigen manier. Ieder naar zijn eigen mogelijkheden.
Hetgeen de afgelopen jaren al is bereikt telt. En hetgeen we de komende jaren nog gaan bereiken telt.
Duchenne Heroes telt.
Graag tot volgend jaar, Duchenne Heroes 2027. Wij gaan door, want het telt.
Lees meer
De blog waar iedereen op gewacht heeft. De veelbesproken jonge goden hebben vandaag het toetsenbord. We zullen bij het begin beginnen.
Vanochtend zijn we wakker geworden na een onrustige nacht, want de donderdagavond is blijkbaar de keetavond, nadat alle herriemakers een keertje sliepen, werden we nog wakker gehouden door het heerlijke koor van de koelwagen, want die stond strak naast de caravan. Na al die ellende is iedereen toch fit wakker geworden. Na het vaste ritueel en de zelfvernedering wat vet smeren is, zijn we toch weer opgestapt voor weer een mooie tocht. De route van vandaag begon nog aardig serieus. De laatste paar El Diablo`s (duivelse klimmen) waren voor CP1 al bekeken. De tocht naar CP1 verliep helaas wel moeizaam. Camiel en Andre reden akelig verkeerd in een klim waar ook aardig lastige bochtjes in zaten. Waar Rens dacht het voor te doen aan Berry en Djurre en vervolgens stijf onderuit ging, een beetje zelfoverschatting dus. Toen wij bijna allemaal op een kleine zelf ingelaste tussenstop stonden, waren we toch André en Camiel kwijt die bleken bandenpech te hebben. Na 1x de band opgepompt te hebben en proberen door te fietsen, omdat Camiel dacht dat hij tubeless reed (zonder binnenband) stonden ze 200 meter later weer met een zachte band. Camiel reed toch niet tubeless, maar had wel een binnenband met een doorn. Toen iedereen weer compleet was gingen we weer rustig verder totdat vlak voor CP1 Bas begon te spuiten. Er zat een spijker in zijn band en Djurre reed achter hem die direct begon te schreeuwen als een mager speenvarken en met als gevolg dat een Belgisch landweggetje nu vol met latex ligt. Toen we eindelijk een keer wegreden van CP1 bleek Camiel weer lek te hebben. Sommige mensen hebben ook altijd pech. Tussen CP1 en CP2 was het lekker rollen met 2 kleine El Diablo`s. Op CP2 stond de grote vriendin van Camiel al op ons te wachten met de tosti-ijzers. Naar de finish was lekker rollen dus deze rit was goed te doen. Klasse routemakers.
U vraagt zich natuurlijk af De grote vriendin van Camiel? Deze beste mevrouw is de 1e dag van de week door onze topbegeleider Levi, de caravan ingestuurd. Toen Camiel de zin hoorde “Camiel we gaan een biertje drinken” wisten Camiel en Rens niet hoe snel ze de deur moesten barricaderen, maar Rens was niet opgewassen tegen deze krachtpatser. Met 1 zwaai was het tussenschot open. Wat er voor de rest van de nacht is gebeurd blijft altijd een raadsel. Over raadsels gesproken: de Belgische dames die niet wisten wat hun overkwam nadat er een groep fietsers langskwamen die stuk voor stuk gehaktbal riepen. Die term werd steeds vaker gebruikt hoe verder de week was. Voor Bas was er ook nog een mooie verrassing, zijn vriendin stond tijdens de route samen met haar moeder te wachten. Na een lief onthaal was Bas niet meer te stoppen die dag. Toen we wegfietsten werd er nog een klasse uitspraak geroepen “Broodje Bal want de moeder mag er ook wezen” we gaan de naam van deze fietser niet benoemen hierzo.
Nu genoeg over dat fietsen ik ben er zelf ook klaar mee. We zijn deze week als jonge goden goed verzorgd door onze mede jonge goden daar mochten we absoluut niet naar bed van. Ze probeerden ons telkens te verleiden om nog even te blijven zitten en een drankje te nemen. Levi nam zijn taak zelfs zo serieus dat hij probeerde Djurre de tent in te tillen, dit werd Levi fataal. Hij ging gestrekt naar de grond, maar hielt op magische en professionele wijze zijn biertje rechtop. Hij had niks in te brengen tegen de volle 85kg van deze bovengemiddeld zware fietser. Dit was dan de week tot nu toe voor ons. We zitten nu in de voorbereidende fase voor de feestavond.
Fijne avond iedereen.
De jonge goden.
Lees meer
Zonder ketting is het lastig fietsen. Dan moet je duwen en daarvoor heb je je fiets niet. Een motor draait ook niet lang zonder olie. En wat is een fietsteam zonder begeleiding? Lastig als je na een dag met pijnlijke billen op het zadel hebt gezeten, toch! Want wie zorgt dat je bed klaar staat, of in elk geval een tent of caravan. Wie zorgt dat er eten is, de was wordt gedaan en de afwas. OP DAT SOORT KLUSSEN ZIT JE DAN ECHT NIET MEER OP TE WACHTEN.
Ode
Daarom volgt hier een ode aan de teambegeleiding. De mannen en vrouwen die achter de schermen zorgen dat de show naadloos kan doorgaan. Tussen start en finish een heel kampement verplaatsen naar de volgende camping tijdens de week Duchenne Heroes. Die zorgen dat er een ten met koek, snoep, koffie en drank staat. Bij kou de kachel opstoken en de afwas doen als de fietsers uitbuiken na een voedzame en smakelijk maaltijd van het keukenteam van Duchenne Heroes. Een teambegeleider zorgt kortom voor een gesmeerd verloop van de week, is een schakel in de ketting en houdt de boel in het gareel.
De teambegeleiding strijkt achter de schermen heel wat plooien plat. Dat bleek bijvoorbeeld vandaag op dag 5 weer eens. Het begon al met de mededeling dat we zo snel mogelijk naar de camping bij Theux moesten zien te komen. Nog voordat de vrachtauto’s van de organisatie met de grote tent, de keuken en het eten zouden vertrekken. In krap 40 minuten hadden we onze tenten, stoelen, tafels en alle spullen ingepakt en de caravans aangekoppeld. Een record deze week!
Spannend momentje
De rit naar Theux ging vlot, met een spannend momentje omdat een auto wat onhandig vlak voor de bus met Henke langs schoot. Belgen zijn rare snuiters op de weg. Het ging goed maar het was wel even schrikken. Op de camping was de ruimte beperkt. Het was passen en meten, maar daarvoor hebben we mensen met een geoefend arendsoog. Stroom aansluiten, koffie zetten en tosti’s maken. Kijken waar de douche- en wasruimtes zijn. Het is dagelijkse routine. Net zoals het maken van de hersteldranken voor de fietsers, het vullen van de koelkasten en het aanvullen van de koek-, snoep-, drank- en zoutjesvoorraden.
Missers
De teambegeleiding doet het allemaal met twee vingers in de neus, bij wijze van spreken. Gaat het dan nooit mis? Natuurlijk wel eens. Het is vaak ook improviseren, omdat er even geen stroom op een camping is, of een koelkastdeur is open gegaan tijdens het rijden waardoor de blikken bier bij het openmaken van een deur over het gras rollen. Vandaag hadden we bijvoorbeeld een akkefietje met het klaarmaken van de bidons met hersteldrank. Half vullen met melk, dan acht scheppen poeder erbij en vervolgens flink schudden. Van de bidon die ik mocht husselen, bleek echter de dop niet goed vastgedraaid. Misverstandje met een collega begeleider. En je raadt het al, de inhoud van melk en poeder vloog over de tafel met koffiezetapparaat, bakjes met snoep en koek. Een smurrie met plakkerige klonten, ongelooflijk dat je dat drinkt. Misschien dat fietsers daardoor zo vaak naar het toilet gaan… Nou ja, wij, de teambegeleiders kijken elkaar aan, zeggen ‘dat kan gebeuren’ en we maken de boel weer schoon. Daar maken we geen woorden aan vuil, we gaan door, wat er ook gebeurt, want de show met fietsers must go on! Net zoals de strijd tegen Duchenne. Want daar doen we het met z’n allen voor.
Groet Wim
Lees meer
