Duchenne Heroes 2026 Dag 5 La-Roche-en-Ardenne – Theux

Zonder ketting is het lastig fietsen. Dan moet je duwen en daarvoor heb je je fiets niet. Een motor draait ook niet lang zonder olie. En wat is een fietsteam zonder begeleiding? Lastig als je na een dag met pijnlijke billen op het zadel hebt gezeten, toch! Want wie zorgt dat je bed klaar staat, of in elk geval een tent of caravan. Wie zorgt dat er eten is, de was wordt gedaan en de afwas. OP DAT SOORT KLUSSEN ZIT JE DAN ECHT NIET MEER OP TE WACHTEN.

Ode

Daarom volgt hier een ode aan de teambegeleiding. De mannen en vrouwen die achter de schermen zorgen dat de show naadloos kan doorgaan. Tussen start en finish een heel kampement verplaatsen naar de volgende camping tijdens de week Duchenne Heroes. Die zorgen dat er een ten met koek, snoep, koffie en drank staat. Bij kou de kachel opstoken en de afwas doen als de fietsers uitbuiken na een voedzame en smakelijk maaltijd van het keukenteam van Duchenne Heroes. Een teambegeleider zorgt kortom voor een gesmeerd verloop van de week, is een schakel in de ketting en houdt de boel in het gareel.

De teambegeleiding strijkt achter de schermen heel wat plooien plat. Dat bleek bijvoorbeeld vandaag op dag 5 weer eens. Het begon al met de mededeling dat we zo snel mogelijk naar de camping bij Theux moesten zien te komen. Nog voordat de vrachtauto’s van de organisatie met de grote tent, de keuken en het eten zouden vertrekken. In krap 40 minuten hadden we onze tenten, stoelen, tafels en alle spullen ingepakt en de caravans aangekoppeld. Een record deze week!

Spannend momentje

De rit naar Theux ging vlot, met een spannend momentje omdat een auto wat onhandig vlak voor de bus met Henke langs schoot. Belgen zijn rare snuiters op de weg. Het ging goed maar het was wel even schrikken. Op de camping was de ruimte beperkt. Het was passen en meten, maar daarvoor hebben we mensen met een geoefend arendsoog. Stroom aansluiten, koffie zetten en tosti’s maken. Kijken waar de douche- en wasruimtes zijn. Het is dagelijkse routine. Net zoals het maken van de hersteldranken voor de fietsers, het vullen van de koelkasten en het aanvullen van de koek-, snoep-, drank- en zoutjesvoorraden.

Missers

De teambegeleiding doet het allemaal met twee vingers in de neus, bij wijze van spreken. Gaat het dan nooit mis? Natuurlijk wel eens. Het is vaak ook improviseren, omdat er even geen stroom op een camping is, of een koelkastdeur is open gegaan tijdens het rijden waardoor de blikken bier bij het openmaken van een deur over het gras rollen. Vandaag hadden we bijvoorbeeld een akkefietje met het klaarmaken van de bidons met hersteldrank. Half vullen met melk, dan acht scheppen poeder erbij en vervolgens flink schudden. Van de bidon die ik mocht husselen, bleek echter de dop niet goed vastgedraaid. Misverstandje met een collega begeleider. En je raadt het al, de inhoud van melk en poeder vloog over de tafel met koffiezetapparaat, bakjes met snoep en koek. Een smurrie met plakkerige klonten, ongelooflijk dat je dat drinkt. Misschien dat fietsers daardoor zo vaak naar het toilet gaan… Nou ja, wij, de teambegeleiders kijken elkaar aan, zeggen ‘dat kan gebeuren’ en we maken de boel weer schoon. Daar maken we geen woorden aan vuil, we gaan door, wat er ook gebeurt, want de show met fietsers must go on! Net zoals de strijd tegen Duchenne. Want daar doen we het met z’n allen voor.

Groet Wim