Duchenne Heroes 2026 Dag 3 Bure – La-Roche-en-Ardenne

05:30 de wekker gaat… gauw uit drukken die handel wamt we slapen niet alleen in de caravan. De rugtas ligt klaar met de benodigdheden voor de dag… op je slippers naar buiten en dan (wat mij betreft) een van de belangrijkste momenten als nog in het donker in de Ardennen bent… even omhoog kijken naar de kraakheldere sterrenhemel, allen vandaag is het helaas bewolkt. ☹ Ik laat me niet kisten, neem een diepe teug frisse lucht en zet koers naar de douche.

Eenmaal fris en fruitig volgt het ontbijt en volgens vast protocol lopen we met een dienblad en bestek in de hand samen met het team richting de keuken. Aan de ontbijttafel worden ook de laatste roddels besproken. Het gerucht gaat rond dat een enkele nieuwkomer dit jaar een schijnrelatie heeft verzonnen omdat hij gewoon nog niet aan de mannenliefde wil toegeven.

Met een gevulde maag stappen we in de auto en nadat we over de portofoon onze instructies hebben ontvangen van onze verkeersbrigadier gaan we op pad.
Eenmaal aangekomen op het checkpoint (CP1) zijn we onze verkeersbrigadier zoals voorspeld het eerste half uur kwijt. De aanrij-routes worden zorgvuldig verkend, er wordt met (een vrije interpretatie van de) Franse gebarentaal met de lokale bevolking gecommuniceerd en de benodigde wegmarkeringen worden nauwkeurig aangebracht.

Nadat er eerst, zoals elke ochtend, zorgvuldig vergaderd wordt over de opstelling van de diverse onderdelen gaan we aan de gang. Ik krijg het teken dat de productie opgestart mag worden en begin dan ook uiterst zorgvuldig aan de taken waar ik ook deze dag weer verantwoordelijk voor mag zijn. Naast het feit dat ik weer ‘chef pannenkoek’ ben heb ik ook de verantwoordelijkheid om te zorgen dat het checkpoint van genoeg energie voorzien wordt… een taak die mij om meer dan een reden op het lijf geschreven is.
Ons aggregaat en onze trouwe viervoetige mascotte Bernie wisselen hun gebrom dan ook de hele dag vrolijk af.

Langzaam druppelen de eerste fietsers het checkpoint binnen voor een kop soep, de nodige verzorging en gewoonweg even uit te rusten.
Waar onze 4×4 pick-up zich in de Ardennen als een vis in het water voelt en met plezier de heuvels op brult, noemen sommige fietsers de eerste hoogtemeters een echte kuitenbijter.

Hier komt ook een van de belangrijkste taken van een checkpoint-vrijwilliger aan bod. We zijn er niet alleen voor het eten en drinken en de fysieke verzorging van de rijders maar ook voor de hoogst noodzakelijke mentale ondersteuning…
Dat dit ook van toepassing was op onze viervoeter Bernie had ik alleen even geen rekening mee gehouden. Op de vraag of ik even een therapeutisch rondje met hem wilde gaan lopen bleek dat het ook hem even teveel werd en dat hij ook even ‘een hoop shit bij me kwijt moest’.

Bij terugkomst lijken er ineens 2 keer zoveel te fietsers te zijn als dat ik op de camping vanochtend had zien lopen. Net als je denkt dat je de meesten hebt onthouden aan hun uiterlijke kenmerken… kleden ze zich (net als superman dat kon in een telefooncel) om en stappen ze op de fiets. Geheel onherkenbaar in hun helden-kostuum met de kekste zonnebrillen, helm en een broek waar menig man een nootje hoger van gaat praten.

Het is mooi om te zien hoe het doel waarvoor we hier allemaal zijn verbroedert en het fietsen ‘ een band schept’. Mocht het dan toch ‘spaak lopen’ staan de mecaniciens onvermoeibaar klaar op het checkpoint om elke lekke band weer te plakken.
Vandaag zijn er gelukkig weinig pechvogels dus is er genoeg lucht over voor een luchtig gesprek met deze technische toppers.

Na een tijdje komen ook de mannen van het MMKH-team in kleine groepjes het checkpoint binnen rijden. De mannen zaten er na de eerste hoogtemeters zichtbaar goed doorheen…
Na even goed uitgerust te hebben op de (op)laadklep van de voorraadwagen waren de batterijen weer vol en zetten de mannen hun tanden weer in de wielen. Op naar, volgens zeggen, weer enkele van de meest gruwelijke klimmen die de Ardennen rijk is.

Voor ons zit de taak er weer op, het terrein van het checkpoint wordt weer keurig opgeruimd waarop we vertrekken naar de volgende camping. We mogen onderweg weer genieten van een prachtige binnendoor-rit door de mooie natuur van de Ardennen.

Na de laatste berichten over de porto komen we veilig aan op de camping.

Het was een bijzondere dag die laat zien dat we als mensen veel verder komen als we het samen doen, en af en toe gewoon een beetje lief voor elkaar zijn… 4 het leven!

Dit was dag 3, ‘over’