Team MMKH Putten
STEUN ONS Tussenstand € 52.580,94
Tussenstand € 52.580,94 STEUN ONS
tot DH19
DAGEN UUR MIN. SEC.

Op een houtje bijten, dat was het vandaag. Letterlijk en figuurlijk! Dat vraagt om uitleg. Maar niet voordat we even teruggaan naar deze ochtend. Toen wij nog fris en fruitig klaar stonden voor de Koninginnerit. Fris waren we zeker. Of beter gezegd, het was fris deze ochtend. De rillende lijven hadden niets met zenuwen te maken…

Klokslag 8 uur trapten we de fietsen aan. Al snel kregen we in de smiezen dat de 70 km (2400 hm volgens routeboek) en 100 km (3100 hm) routes op een paar kilometer na gelijk liepen tot aan CP1. Wel leuk, want het complete team trok daarmee samen ten strijde.

Goed gemutst en vol energie stapten we weer op de fiets naar CP2. Niets aan het handje en geen vuiltje aan de lucht. Daar stond alleen maar de zon. En ja hoor, ook de routes naar CP2 was voor beide afstanden gelijk. Het parcours werd echter gaandeweg grimmigere en veeleisender. De hand van route-uitstippelaar Rob van der Meer werd voelbaar. Het was een voorbode voor wat nog komen zou.

Het houtje

En nu komt het houtje aan bod. Letterlijk, want ik moest van start met een stukje hout in de voorvork tegen het inzakken. De demper had namelijk daags tevoren de handdoek in de ring gegooid. Zo’n houtje gaat wel, maar het gevolg is nul vering. Het ontbreken daarvan maakt een toch al uitdagende afdaling met flinke dropoff’s, losse stenen en een hellingshoek waarvan een berggeit alleen maar kan dromen nog uitdagender. Je krijgt er stevige polsen en dikke onderarmen van. Maar alles went…

Houtje bijten

Figuurlijk was het voor iedereen op een houtje bijten. Na CP2 werd het parcours alsmaar extremer. De 70 km-trappers hadden nog maar 9 km te gaan, maar waren daarmee toch een goed uur bezig. Steile klimmen en nog steilere afdalingen en haakse hoeken tussen bomen door. Laten we zeggen: de eerder genoemde berggeit zou hier verongelukken. Voor ons betekende het lopen met de fiets aan de hand. Vaker dan het ons lief was.

Houtje tussen de tanden houden

De 100 km-strijders van MMKH moesten het houtje nog veel langer tussen de tanden houden. Na CP2 hadden ze nog zo’n 36 km voor het wiel. 36 hele zware kilometers, zo bleek achteraf. Rond 3 uur zetten zij de tanden in deze houten kluif. Kwart voor acht rolden ze uitgestreden de camping op. Wie enig verstand heeft van mountainbiken, die weet dat het dan echt extreem is geweest. En we praten hier over ervaren fietsers, die echt niet voor het eerst in bergachtig gebied rijden.

Nazit en nagenieten

Het was dan ook de Extreme versie die de mannen en vrouwen van MMKH hadden gekozen. Dus je zou zeggen dat ze het hadden kunnen verwachten, maar toch… Enthousiasme overheerst nu, enige uren na de finish. Maar als je ze echt even in de ogen kijkt en vraagt of er toch nog iets te wensen was. Iets minder lopen zou fijn zijn geweest, luidt het antwoord. ‘Maar gelukkig regende het niet’, zo reageert Gerard, die het positieve van het extreme ‘houtje bijten’ toch wel in zag. En om zelf positief te besluiten: iedereen is heelhuids gefinisht zonder averij aan de fietsen. Knappe prestatie!!!!

P.S. Er is ook een film gemaakt vandaag van team MMKH met een hoofdrol voor Henke. Binnenkort te zien op het Youtube-kanaal van Duchenne Heroes.

Wim Otten

< Terug