Dag 4 Lieler-Malmedy

Vandaag zou het weer gemakkelijker moeten gaan, zo na de Koninginnerit. Maar het valt toch niet helemaal mee: de vermoeidheid slaat toe. Iedere dag de verhalen over hoogtemeters en afgelegde kilometers zijn niet interessant voor iedereen, vandaar dat ik het vandaag over iets anders wil hebben.

Ik ben de enige vrouwelijke fietsster in dit voornamelijk mannelijke wereldje. Soms leidt dit tot vreemde situaties. Want ’s morgens kleedt iedereen zich in aan in de krappe caravans. Er worden billen ingesmeerd met allerlei cremes. maar er treed toch enige verlegenheid op als de dame in het gezelschap dit gaat doen. Ineens heeft ze alle ruimte voor zichzelf. Ook plassen onderweg is anders met een vrouw. Mannen draaien zich om zodra ze ergens stilstaan en staan gewoon aan de zijkant { als je geluk hebt} van zich af te plassen.  Ik wil toch graag iets meer privacy.  Verder ga je flink boeren van drinken tijdens het fietsen en wordt je winderig van alle mueslirepen en energiereepjes. Mannen laten dit met veel lawaai horen. Als deze vrouw zich snel heeft aangepast, wordt dit toch met veel commentaar vernomen. Maar ik kan ook vertellen dat de mannen super zorgzaam zijn naar mij toe. IK heb nog niets aan mijn fiets hoeven te doen. Iedere avond wordt die zorgvuldig verzorgt door een van de mannen. {om de beurt: misschien vechten ze er wel om}.
Zoals jullie waarschijnlijk wel weten is Gerard zondag gevallen en vertoeft hij nu nog in het ziekenhuis in Trier. Morgen of overmorgen zal hij zich weer bij ons voegen, maar niet meer kunnen fietsen helaas. Maar nogmaals de heren zorgen goed voor mij en kom ik niets tekort.
Nog een klein dingetje: Ik word veel geroemd en toegejuicht maar ik ben niet de enige held hier er rijden er nu nog 300 honderd andere en morgen avond komen er nog eens 85 bij: de Weekend-Heroes.