Duchenne Heroes 2026 Dag 7 Lanaken – Thorn (finish)

Een week zoals afgelopen week vliegt voorbij. Je leeft van dag tot dag en van moment naar moment, maar als je goed en wel 3x met je ogen geknipperd heb, dan sta je zaterdagochtend om 07:45 uur bij de zojuist opgeblazen startboog. Met het gehele team van fietsers, begeleiders en vrijwilligers is dit het moment voor de traditionele teamfoto. Voor enkelen van ons een zware opgave na een kort nachtje. De vrijdag staat de feestavond op het programma, eenieder vult dit op zijn eigen manier in. De één staat de hossen in de grote tent en een ander zit rustig te genieten van een goede whisky in onze eigen tent. Tijdens het ontbijt een uur eerder op deze ochtend werden we, door de lucht van verschraald bier, nog even op subtiele wijze herinnerd aan wat de avond ervoor zich hier had afgespeeld.

De laatste etappe is de kortste van deze week met een afstand van slechts 82 km. Ook krijgen we geen lange klimmen voor onze kiezen zoals eerder deze week. Toch is deze etappe verre van eenvoudig, dat komt enerzijds doordat het lichaam niet meer functioneert zoals de eerste dagen, maar ook omdat er een heel aantal vieze, lelijke, steile klimmetjes inzitten. Zo smerig dat er veel omhoog gelopen moet worden omdat het simpelweg niet te fietsen is omdat het te stijl, teveel los liggende stenen liggen of te mul is. De laatste 30 km wordt de route eenvoudiger met meer vlakke en lekker wegrollende stukken. 13:45 uur komen op aan op CP3, het verzamelpunt voor de het allerlaatste gezamenlijke stukje naar de finish. De finish zelf blijft een bijzonder moment, vanwege iedereen die speciaal voor ons naar Thorn is gekomen op om ons binnen te komen halen maar ook vanwege de voldoening die het geeft na het volbrengen van één van de zwaarste meerdaagse mountainbiketochten in deze regionen.

Tradities moet je in ere houden, maar soms is het goed om een traditie te laten voor wat het is. De weersomstandigheden bepalen voor een groot gedeelte hoe zwaar een editie van Duchenne Heroes  werkelijk is. Veel regen betekent kou en een zachte modderige, zuigende ondergrond en gladde rotsen. Kortom, regenachtige dagen kosten ontzettend veel meer energie dan de dagen waarop de zon volop schijnt. Een aantal jaren geleden ontstond op deze manier de discussie tussen een aantal teamleden over hoe zwaar de edities wel niet waren geweest die zij gereden hadden. En of je de edities met mooie, zomerse omstandigheden dan eigenlijk wel mag meetellen Sinds een aantal jaar mag ik dan op de laatste dag, net voor de start mijn oordeel geven of dit jaar een editie is die men mee mag tellen. Dat had ik dit jaar dus niet gedaan, dus dit moment is nu: deze editie telt. Ondanks de prachtige omstandigheden waarin we hebben mogen rijden.

Om deze hele eenvoudige reden: Duchenne Heroes telt altijd. Elke meter die we trappen. Elke euro die het opbrengt. Alle positieve energie het oplevert. Ieder op zijn eigen manier. Ieder naar zijn eigen mogelijkheden.

Hetgeen de afgelopen jaren al is bereikt telt. En hetgeen we de komende jaren nog gaan bereiken telt.

Duchenne Heroes telt.

Graag tot volgend jaar, Duchenne Heroes 2027. Wij gaan door, want het telt.